ارنست همینگوی (1961-1899) داستان نویسی است که در ایران از زمان حیات خود شناخته شده بود و داستانهایش خوانندگان بسیاری داشت. نخستین کسی که همینگوی را به جامعه ادبی ایران معرفی کرد ابراهیم گلستان بود. بعد از او مترجمان دیگر به آثار همینگوی توجه کردند و تا زمان مرگ نویسنده، عمده ترین آثارش به فارسی برگردانده شد. مترجمان از رونق آثار همینگوی استفاده کردند و بیشتر آثارش را دوباره و چندباره به فارسی ترجمه نمودند، اما در بین آثار نویسنده هنوز هم آثاری وجود دارد که به دلایلی ترجمه نشده است. در این مقاله دوره های ترجمه آثار همینگوی به 4 مرحله تقسیم شده است: 1- نخستین ترجمه ها از آثار نویسنده 2- ترجمه همینگوی در دهه 30 ؛3- ترجمه آثار نویسنده در دهه 40 و 50 ؛4-ترجمه آثار همنیگوی پس از انقلاب

در آثار همینگوی، مرگ موضوع مهمی است که در نقطه مقابل زندگی قرار می گیرد. در آثار او این حقیقت بیان می شود که زندگی معنای واقعی خود را در مقابله با مرگ می یابد. بنابراین بیشترین نماد در تمام آثار همینگوی موضوع مرگ و خشونت است که زندگی و هویت انسانی را مطرح می سازد. در آثار همینگوی، معنای زندگی در تکرار تجربه مرگ یافته می شود و این تنش بین زندگی و مرگ باید همواره پویا باشد. در غیر این صورت قهرمانان داستان هویت فردی خود را از دست می دهند و جزئی از جمعیت عامه مردم می شوند. می توان نتیجه گیری کرد که درک مفهوم مرگ، بیهودگی زندگی روزمره را می شکند و انسان را از ورطه مشغولیات روزمره رها می سازد. بعلاوه، با درون گرایی اندیشه مرگ، انسان از ابعاد محدود کننده مرگ در زندگی رهایی می یابد.

این اثر که به عنوان یکی از مهم ترین آثار ادبی نوشته شده توسط یک نویسنده آمریکایی محسوب می شود، از دیدگاه های انتقادی مختلفی مورد بررسی قرار گرفته است. مطالعه حاضر قصد دارد این رمان را از دیدگاه مطالعات تروما همان طور که توسط جودیت هرمن به تصویر کشیده شده است، بررسی کند. تقسیم بندی او از تجربیات تروما به چندین نوع و فرآیند بهبودی سه مرحله ای مهم، محور این مطالعه بوده است. با استفاده از ایده های او، این  پژوهش  نتیجه می گیرد که قهرمان رمان از تجربیات تروما عبور می کند که به قدری مؤثر هستند که ویژگی های اساسی او را تغییر می دهند. علاوه بر این، نشان می دهد که شخصیت اصلی تلاش می کند تا به جامعه پیش از تروما دوباره متصل شود، اما این تلاش محکوم به شکست است. دلیل این امر به سادگی این است که او نتوانسته است با تروما مواجه شود و آن را بپذیرد و یک روایت قابل اعتماد ارائه دهد. دلیل اصلی شکست او این است که او تمام مراحل را که هرمن معتقد است یک بازمانده تروما باید برای کاهش درد و رنج طی کند، طی نمی کند.

مقدمه: گفته های شخصی به همان شیوه ی گفته های دیگران، بر رفتار فرد تاثیر می گذارد و می تواند رفتار و تفکرات انسان را جهت دهد.هدف: در پژوهش هایی که تاکنون بر اساس نظریه مایکنبام صورت گرفته، با توجه به اهمیت و کاربردی بودن این نظریه، به صورت اختصاصی به تاثیر گفتگوی درونی و نتایج آن در حوزه ی متونی که در ادبیات فارسی در اختیار داریم و سودمندی این آثار در حوزه ی درمان پرداخته نشده است لذا این پژوهش سعی دارد داستان «پیرمرد و دریا» اثر ارنست همینگوی را در مقام یک نمونه عملی، بر اساس این نظریه مورد ارزیابی و تحلیل قرار دهد.روش: روش این پژوهش، توصیفی- تحلیلی است که داده ها بر روش کتابخانه ای جمع آوری شده است.یافته ها: تحلیل این اثر، ضمن همسو بودن با رویکرد بازسازی شناختی، مشخص کرد که گفتگوی درونی در موقعیت های مختلف با توجه به محتوای مثبت یا منفی، می تواند انسان را به سمت موفقیت یا شکست بکشاند.نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر مشخص کرد وقتی خودگویی فرد مثبت است او به خودش اجازه می دهد تا موفقیت برایش رخ بدهد چراکه ذهن به صورت ناخوداگاه دستور می دهد تا همه منابع را برای موفقیت فراهم کند. اما هنگامی که گفتگوی درونی، منفی باشد، فرد همه چیز را رها می کند و تلاشی در جهت رسیدن به موفقیت نمی کند، چرا که ذهن به صورت ناخودآگاه تحت تاثیر این گفتگوها قرار گرفته است، پس خودگویی می تواند به واقع رفتار و تفکرات انسان را جهت دهد و هر فرد با تکرار و تمرین می تواند ضمن آشنا شدن با خود گویی هایش، آن ها را تحت کنترل و هدایت خود در آورد. در نهایت می توان این اثر را به عنوان الگویی بارز در رویکردهای روانشناختی مبتنی بر فنون بازسازی شناختی معرفی کرد.

صادق چوبک از جمله بینان گذاران داستان کوتاه در ایران است. علیرغم نوسان هایی که در تکنیک او وجود دارد، وی نویسنده ای توانمند و تاثیرگذار در تاریخ ادبیات داستانی ایران بوده است. به همین ترتیب نقش ارنست همینگوی از نظر تاثیر در شکل گیری داستان کوتاه به عنوان یک قالب جدی هنری در جهان انکارناپذیر است. چوبک برخی داستان های کوتاه خود را کاملا به سبک همینگوی نوشته است. در بسیاری از داستان های کوتاه او، ردپای همینگوی مشاهده می شود. علاوه بر این، تاثیر همینگوی حتی در رمان او (تنگسیر) مشهود است. با این حال، به طور طبیعی برخی از ویژگی های داستان نویسی او چه در بعد اندیشه و چه در بعد تکنیک با همینگوی متفاوت است و در مواردی این تفاوت به طور کامل خود را نشان می دهد. در این بررسی، هدف آن است که وجوه مشترک و متفاوت شیوه نویسندگی چوبک در مقایسه با ارنست همینگوی مورد توجه قرار گیرد. در این مجال بررسی داستان ها و مقایسه آنها در دو بعد درونمایه و ساختار انجام گرفته است. نتایج بررسی نشان داده است که صادق چوبک نخستین نویسنده ایرانی است که به گرته برداری از ارنست همینگوی پرداخته است. عینی گرایی، استفاده از ضدقهرمان ها و بکارگیری شیوه نگارشی خاص همینگوی، از موارد عمده شباهت میان برخی آثار دو نویسنده است. از وجوه مهم تفاوت دو نویسنده، یکی عدم پیروی چوبک از یک سبک واحد، دیگری درونمایه های آشکار و صریح داستان های چوبک و در نهایت گرایش چوبک به داستان هایی با لایه های سطحی روان شناختی است که در آثار همینگوی قابل مشاهده نیست. ضمن این که چوبک نیز مانند بسیاری از پیروان همینگوی در درک عمیق شیوه نگارشی او موفق نبوده و تنها به گرته برداری سطحی پرداخته است.

ابراهیم گلستان بعنوان یک نویسنده و رمان نویس، تاثیر ملموس و مشخصی بر نسل نویسندگان پس از خود گذاشته است. نوع نثر موزون، آهنگین، شاعرانه و متشخص او که از سویی تحت تاثیر نثر زیبا و آهنگین گلستان سعدیست و از سوی دیگر متاثر از نویسندگان آمریکایی همدوره او همچون همینگوی است، در مجموعه های داستانی «آذر، ماه آخر پاییز»، «شکار سایه»، «جوی و دیوار و تشنه»، «مد و مه» و داستان بلند «خروس» شکلی خاص و متکامل می گیرد که با برداشتهایی ذهنی و زبانی از سوی نویسندگان بعد از خود مواجه میشود؛ بگونه ای که میتوان گفت گستره زبان حاکم بر ادبیات داستانی امروز و ایجاد شگردهای برخورد با زبان، همچون خلق فضاهای موزون و شاعرانه در بافت زبان، سرچشمه ای حقیقی و آشکار در آثار ابراهیم گلستان دارند. در این مقاله سعی بر آنست تا با مرور ویژگیهای خاص سبکی ابراهیم گلستان و نحوه تاثیر پذیری او از دیگر نویسندگان قدیم و جدید، نوع تاثیرگذاری او بر فضای ادبی معاصر در ایران مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد.